Fred Hersch is een van de briljante pianisten van zijn generatie en een ware poëet op de piano. Hij voegde aan zijn vertrouwde trio twee schitterende blazers toe, waardoor de muziek aan rijkdom wint.
 
Hersch begon ooit als hoogbegaafd kind in de klassieke muziek. Op het New England Conservatory ontdekte hij de jazz. In New York wisten musici zoals Charlie Haden, Joe Henderson, Art Pepper, Stan Getz, Chet Baker al vlug zijn pianospel te waarderen. Toots Thielemans hoorde in de jaren tachtig meteen al het raffinement van de Amerikaanse jazzpianist Fred Hersch en engageerde hem. Daarna begon hij als solist en met trio’s zijn eigen weg te gaan.

Toch kwam de carrière van Fred Hersch (53) pas sinds het midden van de jaren negentig goed op gang. Hij betaalde jarenlang leergeld als sideman. Hij was “a musician’s musician”, stond bekend als een pianist die discipline paart aan elegantie, kracht en verfijning. Maar hij werd ook vaak in de hoek van de post-Bill Evans pianisten gestopt. Hersch is veel meer. Hij staat op het kruispunt van klassiek, jazz en improvisatiemuziek. Wat wel klopt, is dat hij van een intimistisch klimaat houdt. Al kan hij ritmisch scherp uit de hoek komen en omringt hij zich graag met stevige ritmesecties zodat hij alert moet blijven. Niet te verwonderen dat een van zijn leerlingen niemand minder is dan Brad Melhdau, die inmiddels wel beroemder is. Vanaf 1995 vond hij een thuis op het Nonesuch label. Hij begon er aan een reeks nieuwe interpretaties van standards. Daaruit bleek dat hij een heldere en gevatte kijk heeft op standards en het grote Amerikaanse songbook. Zijn opus magnum leverde hij in 2000 af met de box Songs Without Words, met drie cd’s. Ze bevatten eigen nummers, standards en Cole Porter-stukken. De titel zegt het, Hersch beschouwt zijn stukken als songs die hij woordenloos op de piano zingt.

Nadat zijn contract met Nonesuch afliep, begon een nieuwe periode op het Palmettolabel. Eerst met een trioplaat, At The Village Vanguard, nu met The Fred Hersch Trio + 2. In 2006 volgde: ‘Fred Hersch in Amsterdam: Live at the Bimhuis’. Zijn jongste project is een band met piano, trompet, stem en percussie, waarvan een album uitkwam op Sunnyside Records. Ook is een documentaire Let Yourself Go – The lives of Fred Hersch uit.

Hersch was ook een van de eerste jazzmusici die openlijk voor zijn homoseksualiteit uitkwam. Hij is bijna 20 jaar HIV-positief, wist het virus in bedwang te houden en zette zich hard in om fondsen te werven voor aidsonderzoek. Maar 2008 was een pijnlijk jaar waarin hij erg ziek werd en zelfs een tijd in coma verkeerde. Wonderwel herwon hij zijn krachten en in januari speelde hij alweer in zijn geliefde New Yorkse club Village Vanguard.
 
Fred Hersch (piano), John Hébert (bas), Nasheet Waits (drums), Tony Malaby (saxofoon), Ralph Alessi (trompet)